بارها در این فیلم میلم ها دیده بودم که مثلا یک بازیگری می خواهد خبر بدی را به یک بازیگر دیگر بدهد، و این جوری وانمود می کند که این کار برایش دشوار است و نمی تواند آن خبر بد را به وی بدهد. با خودش کلنجار می رود و مدام تلاش می کند تا بتواند، اما نمی تواند. تا به حال این مسئله برای من به هیچ وجه ملموس نبود. درک نمی کردم سختی دادن خبر بد را.

اما دو روز پیش، بالاخره این موقعیت برای خودم اتفاق افتاد و به عمق فاجعه پی بردم. حقا که کار سختی ست؛ دادن خبر بد. مثل این که به کسی که برایت عزیز است، خبر مرگ یکی از عزیزانش را بدهی.

صبح پدر همسرم زنگ زد و در حالی که از شدت بغض به سختی حرف می زد، خبر فوت پدرش را به من داد.

ناهار مهمان عمه ام بودیم و قرار بود برویم به سد تهم شهر زنجان. بلافاصله این خبر را به پدرم دادم تا برنامه ی سفر به تویسرکان را بچینیم. قرار شد عصر حرکت کنیم، من هم تصمیم گرفتم که تا قبل از حرکت چیزی به همسرم نگویم؛ گفتم بگذار برویم سد و آنجا به او خوش بگذرد و بعد.

در این مدت گه گاهی که به چهره اش نگاه می کردم و خنده را بر لبانش می دیدم، چهره ی او، بلافاصله بعد از شنیدن خبر می آمد جلوی چشمانم و حالت خاصی به من دست می داد. واقعا کار سختی بود. چند بار تصمیم گرفتم که این کار را به شخص دیگری واگذار کنم، اما دلم راضی نشد.

عصر موقع برگشتن از سد و در حالی که دو تایی داشتیم ارتفاعات دره را بالا می رفتیم، سر صحبت را باز کردم تا یک جوری خبر را بدهم. نمی دانم درست بود این جور شروع کردن یا نه، اما گفتم نظرت چیست که عصر با هم برویم تویسرکان؟ خوش حال شد و گفت خیلی خوب است برویم. بعد گفتم بابا این ها هم با ما می آیند… واقعا سخت است.