کارگردانی که یه زمانی اون فیلم معنا گرای پر از نکات آموزنده و بدون کمترین مسائل غیر اخلاقی رو با داستانی نو و خلاقانه به اسم چهار انگشتی ساخت و بعد چند سال گذشت و اومد یه فیلم چرت و پرت به اسم چارچنگولی رو ساخت که درسته به ظاهر یه سری حرف هایی داشت برای گفتن، اما به قدری پر شده بود از حواشی و شوخی های سبک و گاها زشت و صحنه های بد آموز و غیر اخلاقی، که ندیدنش می ارزید به از دست دادن اون جنبه های خوبش و جدیدا هم یه فیلم ساخته به اسم ازدواج در وقت اضافه که اوصافش رو از فراستی شنیدم و متوجه شدم که در جلافت و لوث بازی دست کمی از چارچنگولی نداره، حق داره که ندونه تو سینمای ایران به چی میگن مبتذل و کلا ابتذال در سینما یعنی چی و فراستی و من و رفقا خنده مون بگیره از تعریف سهیلی از فیلم مبتذل و فراستی تلاش کنه که براش توضیح بده و بهش بفهمونه که تو سینمای ایران به چی میگن ابتذال.

نمی دونم دیدید برنامه ی سینما هفت چند هفته پیش رو یا نه، روزی که سعید سهیلی و ماهایا پطروسیان مهمون برنامه بودن، سعید سهیلی وقتی خواست رد کنه حرف فراستی رو که گفته بود فیلم تو یه فیلم مبتذله، چجوری از فیلمش دفاع کرد و گفت که فیلم من مبتذل نیست چون همون طور که میدونید ابتذال یعنی مسائل غیر اخلاقی و جنسی خارج از محدوده ی عرف و شرع.

این حرف و تعریف سهیلی از واژه ی ابتذال در شرائطی مطرح شد که هم معنی لغوی ابتذال و هم معنایی که طی چند سال اخیر توی سینمای ایران برای این واژه مصطلح شده، مترادفه با خالی بودن فرم از محتوا. یا حتی سبکی محتوا. و این سبکی و بی ارزش بودن محتوای یه اثر هنری صرفا به خاطر غیر اخلاقی بودنش نیست. هزاران مسئله ی دیگه می تونه تاثیر گذار باشه.

سهیلی کارگردانی بود که وقتی چهار انگشتیشو دیدم کمی امیدوار شدم به سینمای ایران و فکر کردم شاید از این به بعد بشه فیلم هایی رو پیدا کرد تو این سینما که ارزش دیدن داشته باشن، و لازم نباشه در ازای دو ساعت دیدنشون، بیست ساعت حرص بخوری، اما خوب اینم گندش در اومد.

البته توی پاراگراف آخر وجود کمی مبالغه کاملا واضحه چرا که خوب هست فیلم هایی که حتی من مشکل پسند و بد سلیقه بپسندم. مثل این فیلم آخر (شاید هم آخری نباشه، من نمیدونم) پرستویی، کتاب قانون. واقعا جای تحقیق و بررسی داره که چجوری و از کجا و با اجازه ی کی چنین کارگردانی ظهور کرده. با دیدن این فیلم اولین چیزی که به ذهنم اومد، فیلم بدون دخترم هرگز بود که اون هم تقریبا شبیه این فیلم پرداخته بود به مشکلات جامعه ی ایرانی. البته اون تمرکزش بیشتر روی زمان اوایل انقلاب بود. با این تفاوت اساسی که بدون دخترم هرگز هدف اصلیش سیاه نمایی بود اما این نه.

و در نهایت این که حتی این فیلم پرستویی هم  از لحاظ جنبه های هنری سینما و زیبایی شناسی، هیچ برتری ای نسبت به دیگر فیلم های ایرانی نداشت بلکه تنها ویژگی  اون، داستان و حرفش بود.