هر چه باشد از همه ی این جوان تر ها با سابقه تر است و یک جورهایی پیش کسوت آن ها به حساب می آید. حتی در مورد بعضی از آن ها، در فرآیند پذیرفته شدنشان برای این کار نقش مهمی داشته است و در مورد این که شرائط این کار را دارند یا خیر، نظر داده است. خوب با همه ی این ها حق دارد، دوست نداشته باشد که در نظر مردم، آن ها اطلاعات شان در مورد این حرفه بیشتر به نظر بیاید و جذابیتشان بیشتر باشد و بیشتر مورد توجه مردم باشند.

این دغدغه ی بسیار مهم سبب شده است که او بیشتر به دنبال کسب اطلاعات در این حیطه ی کاری باشد و برای این که خودش را پر از اطلاعات نشان بدهد و برتری خودش را نسبت به آن ها ثابت کند، در تمام مدت برگزاری یک مسابقه ی فوتبال، بیشتر از این که سعیش را معطوف گزارش بازی کند، سعی کند مدام این اطلاعات انبوهش را به زبان جاری کند و به نوعی اظهار فضل کند.

از یک سو این که بیشتر حرف های او در مورد مسائل حاشیه ای و خارج از میدان فوتبال است که دلیلش را آن بالا گفتم، باعث می شود آدم مدام حواسش از متن بازی پرت شود و درگیر افکار مختلف گردد.

از سویی دیگر، جمله بندی های عجیب و غریب و فعل و فاعل های پس و پیش و اکثرا غلط غولوط او در هنگام گزارش بازی، که توجه آدم را معطوف رمز گشایی و تلاش برای فهمیدن مفاهیمی می کنند که می توانستند در قالب جملاتی ساده و قابل فهم تر ادا شوند، در نهایت بالکل حواس آدم را از اتفاقاتی که در بازی می افتد پرت می کنند.

این دو عامل اساسی وقتی در کنار هم قرار می گیرند، اولا اعصاب آدم را خراب می کنند، ثانیا آدم را مجاب می کنند که دکمه ی میوت کنترل تلویزیون را فشار دهد و بازی را به صورت صم بکم عمی نگاه کند، با همه ی حس ناخوشایندی که دارد.

آمار بازدید سایتم + شش = ۶۰۰۰۰ (از ۱۳۸۷/۳/۵ تا به الان)