اولین مسابقات فوتبالی که یادم می آید، جام جهانی نود و چهار آمریکا بود، که البته آن موقع من اصلا اهل تماشای فوتبال نبودم. زمان امتحانات خرداد بود و همکلاسی ها با چه شور و هیجانی در موردش صحبت می کردند. جالب است که من با این اوضاع فعلی ام، آن موقع به این حرکات آن ها می خندیدم و نصیحتشان می کردم که مگر تماشای فوتبال چه سودی برای شما دارد که این جوری خودتان را حرص می دهید. بروید فوتبال را بازی کنید و کیفش را ببرید.

اولین باری که یک بازی فوتبال را دیدم و از آن خوشم آمد و تا پایان بازی تماشایش کردم، یکی از بازی های تیم ملی آلمان بود، در جام ملت های اروپای سال نود و شش. آن موقع تلویزیون مان یک توشیبای سیاه و سفید چهارده اینج بود که پدرم ان را گذاشته بود روی یک کمد تا از دست برادر کوچکم در امان باشد. نشسته بودم جلوی کمد و گردنم را یک چیزی در حدود چهل و پنج درجه  چرخانده بودم به سمت بالا تا تصویر تلویزیون در محدوده ی دیدم قرار بگیرد. خوب یادم است اولین بازیکنی که توجهم را در آن  بازی جلب کرد لوتار ماتئوس بود که به خاطر کیفیت بد صدای تلویزیون، من اسمش را به اشتباه، دکتر ماتئویس می شنیدم.

بعد از آن بازی بود که من به تماشای فوتبال علاقه مند شدم و بقیه ی بازی های آن جام را هم تا انتها دنبال کردم. در آن جام من طرفدار آلمان بودم و بازی های خاطره انگیزش را با دانمارک آن زمان که از حضور پیتر اشمایکل بهره می برد و بازی فینالش را با چک و گل فراموش نشدنی مارکو بوده را هرگز فراموش نمیکنم.

از آن زمان تا به حال، در هر دوره از جام های جهانی  واروپایی، یا از قبل از شروع تورنمنت یا با تماشای بازی های دور اول، تیمی را انتخاب می کردم و هوادارش می شدم. معمولا هم، تیمی که مورد حمایت من بوده، یا قهرمان شده یا نایب قهرمان. اما مسئله این جاس که در این دوره ی جام جهانی، واقعا هیچ تیمی نتوانست نظر من را جلب کند. همه ی بزرگان یکی یکی افتضاح به بار آوردند و حذف شدند. انگلیس، ایتالیا، فرانسه.

در همه ی جام های قبلی یک تیم بود که من دوست داشتم قهرمان بشود، اما در این جام، نه تنها دلم قهرمانی هیچ تیمی را نمی خواست، بلکه یک تیم بود که دوست داشتم قهرمان نشود. و آن تیمی نبود جز برزیل. از همان لحظه ای که متوجه شدم کارلوس دونگا، رونالدینیو را به تیم ملی دعوت نکرده دچار حیرت شدم. هر وقت تصویر این آدم را در تلویزیون می بینم، دوست دارم بگیرمش و یک دست کتک مفصل بزنمش، با آن لباس های آنتیک و ناهمگونش. واقعا حرص مرا در می آورد. مربی ای که بازیکنی به اسم رونالدینیو را به تیمش دعوت نکند، بهتر است برود یک دیوار پیدا کند و سرش را محکم به آن بکوبد ودر دم جان دهد و تیمش هم همه ی بازی هایش را ببازد و مفتضحانه حذف شود.

خوش بختانه ساعاتی قبل این آرزوی من به واقعیت تبدیل شد و برزیل در مرحله ی یک چهارم نهایی بازی را به هلند شناور واگذار کرد و حذف شد. چقدر من کیف کردم از دیدن قیافه ی دونگا بعد از سوت پایان بازی.

با این بازی ای که من از تیم هلند دیدم، مرا متقاعد کرد که هوادارش باشم، هرچند دو بازی دیگر تا قهرمانی اش نمانده.

پرافتخارترین تیم جهان حذف شد.

جرزینیو امشب در شبکه ی پنج